(Sehari sebelum mesyuarat pemegang saham Rangkaian TnT.)
Ke hadapan abang,
saya tidak tahu bagaimana mahu menggambarkan...
kehidupan saya di bilik suite.
Apabila menjalani hidup yang tenang, wajah seseorang tentu berubah.
Mata saya bersinar...
dan kulit saya berseri-seri.
Keadaan saya baik-baik sahaja.
Jadi, makanlah dengan teratur.
Saya sudah agak.
Kehidupan di bilik suite tentu menjangkau imaginasi saya.
Siapa itu?
Pelik. Setiap kali saya pulang,
tentu ada barang yang jatuh ke atas lantai.
Mungkinkah pencuri?
Tidak mungkin.
Jika pencuri itu ada mata,
dia tentu dapat lihat keadaan rumah ini yang teruk.
Pengakuan Hawa.
(Episod 6: Pengakuan Hawa)
Oh Tuhan!
Saya sudah cakap saya akan pergi berenang untuk 30 minit sahaja.
Saya jumpa sesuatu yang hebat dan saya tidak sabar mahu beritahu.
Awak berjaga sepanjang malam untuk dapatkan itu sahaja?
Termasuk ini, saya sudah jumpa lima kesemuanya.
Tapi, saya tidak pasti jika ia cukup.
Biar saya lihat.
Apa awak buat?
Seluar renang awak nampak agak ketat.
Sudah tentulah seluar renang ketat.
Oh Tuhan. Setidak-tidaknya pakailah ini.
Mulai sekarang,
jauhkan diri awak daripada anak saya!
Puan.
Kata-kata awak dan perbuatan awak tadi...
boleh menimbulkan banyak salah faham.
Maknanya awak takkan menjauhkan diri?
Saya percaya kata-kata saya ini...
juga mungkin akan menimbulkan banyak salah faham,
tapi hubungan kami...
agak serius. Kami tidak boleh berpisah hanya kerana awak suruh.
Ketika awak berusia tujuh tahun,
awak sering ikut Setiausaha Choi datang ke rumah saya.
Sepatutnya saya pisahkan awak berdua pada masa itu.
Jadi, tidak perlulah saya lihat awak angkat tangan dalam mesyuarat itu.
Saya tersedar seperti situasi ini pernah berlaku kepada saya.
Kejadian serupa pernah berlaku ketika saya berusia tujuh tahun.
Sebab itu saya akan urus dengan baik kali ini.
Jika air tidak berkesan...
Hanya ini cara terbaik.
Sekarang orang akan memang salah faham.
Anggap sahaja ini gaji pemberhentian dan pergilah mengembara.
Selepas mesyuarat pemegang saham,
letak jawatan dalam lembaga pengarah dan syarikat.
Awak bijak, cuma tidak malu sahaja. Tentu awak faham.
Saya pergi dahulu.
Siapa itu?
Pengarah Gi.
Setiausaha Jeong.
Kenapa dengan muka awak?
Masuklah.
Awak mahu minum kopi?
Sepatutnya ada cawan di sini.
Kenapa bilik ini semak?
Awak tidak apa-apa?
Saya rasa lebih baik saya jangan minum kopi.
Di mana Min Ik?
Dia pergi berenang tapi dia akan kembali tidak lama lagi.
Itu...
Adakah itu senarai orang yang menandatangani surat kuasa wakil?
Park Ok Soon.
Kenapa dia belum menurunkan tanda tangan?
Awak kata awak akan tulis surat wakil kuasa.
Saya akan dapatkan tandatangannya hari ini.
Betulkah? Awak pasti?
Selepas dia tandatangan, dia takkan datang ke mesyuarat pemegang saham?
Nampaknya begitulah.
Adakah tandatangan Park Ok Soon begitu penting?
Saya ingat lagi awak periksa nama itu banyak kali.
Park Ok Soon ialah nama sebenar Veronica Park.
- Betulkah? - Siapa?
Oh Tuhan.
Lihat awak berdua terkejut. Apa yang awak bisikkan?
Rahsia?
Rancangan jahat?
Cinta?
Kopi...
Pengarah Gi Dae Ju kata dia mahu secawan kopi. Jadi...
Kenapa awak datang?
Awak datang untuk beritahu awak mahu berhenti kerja lagi?
Saya datang untuk melihat keadaan awak, tidak guna.
Apa yang awak paksa dia buat selama dua minggu ini?
Dia nampak tidak terurus.
Kenapa dengan wajahnya?
Awak tidak nampak?
Wajahnya kelihatan seperti awak menyedut...
rohnya keluar menggunakan penyedut minuman.
Imejnya sudah tertera di minda awak.
Sebenarnya awak tidak boleh melihat dan mengecamnya.
Otak awak menyemat imejnya di minda awak.
Hanya kerana saya boleh lihat wajah Setiausaha Jeong,
tidak bermakna saya boleh lihat ekspresi mukanya.
Tuan, kenapa...
- Pergi. - Apa? Tiba-tiba sahaja?
Saya ada buat salah?
Memandangkan awak menginap di bilik suite yang selesa sehingga sekarang,
berilah saya peluang untuk menginap di sini untuk sehari.
Lagipun mesyuarat pemegang saham akan diadakan di hotel ini.
Saya rasa lebih sesuai jika saya yang bermalam di sini.
Betul kata-kata awak itu tapi kita masih perlu berlatih...
Ini selipar, syampu dan perapi rambut yang awak sudah kumpul.
Bawa balik semua ini dan pergi tidur.
Semua itu akan dikenakan bayaran tambahan.
Sayang sekali kalau tidak guna mini bar yang disediakan.
Lagipun saya tidak boleh makan ini kerana mengandungi kacang.
Tiada kacang.
"Produk ini dikeluarkan di kilang yang..."
"memproses kacang"!
Ambil limusin hotel.
- Saya boleh naik bas. - Naik sahaja limusin.
Awak mesti berlagak seperti tetamu yang menginap di suite hotel.
Jangan berjalan ke perhentian bas dengan beg penuh selipar hotel.
Telefon saya apabila awak sampai di rumah.
Okey.
Pulanglah.
Kalau begitu, saya pulang dahulu.
Pergilah balik.
Kenapa?
Kenapa awak tidak hantar sahaja dia pulang?
Awak pernah nampak bos hantar setiausahanya pulang?
"Saya sepatutnya rasa kesal..."
"kerana membiarkan suara itu menjadi senyap..."
"dan lenyap dalam hidup saya."
Awak masih ingat?
Kita tulis karangan ini di kolej.
"Catatan Harian Adam dan Hawa" oleh Mark Twain.
Kenapa awak tiba-tiba begitu berpuitis?
Melihat keadaan awak sekarang ini...
buat saya teringat akan petikan itu.
Awak nampak amat sedih...
melihat Setiausaha Jeong pergi.
Awak sudah hilang akal.
Itu keakraban antara saya dengan setiausaha saya...
kerana dia sudah bekerja keras bersama saya selama dua minggu.
Saya cuma berperikemanusiaan kerana dia tidak pernah bermalam...
di suite hotel sebelum ini.
Dan, saya hanyalah seorang lelaki yang menyayangi setiap manusia...
di bumi ini, tidak guna.
Awak pasti awak tidak bercinta dengan dia?
Saya mahu bercinta dengan orang lain.
Betulkah?
Siapa?
Sebenarnya...
saya memang tidak sangka saya akan...
sangat menyukainya.
Apabila saya fikirkan awak,
perut saya terasa pelik.
Agaknya saya mengalami ketakcernaan.
Setiap kali saya melihat dia, jantung saya mula berdegup kencang,
dan tekanan darah saya naik.
Adakah dia cantik?
Dia cantik.
Dan, ini yang menarik.
Suaranya kedengaran seperti biasa didengar.
Dan, walau pun saya jumpa dia buat kali pertama,
terasa seolah-olah dia kenal saya.
Awak sudah jatuh cinta padanya.
Hei.
Telefonlah dia.
Mari kita dengar suaranya.
Esok mesyuarat pemegang saham.
Saya tidak sepatutnya fikir tentang dia.
Baliklah.
Saya tahu awak mahu berhenti kerja.
Sekurang-kurangnya telefonlah dia.
Ini.
Bila saya pinjamkan awak duit?
Saya pinjam duit daripada ibu awak.
Entah bagaimana dia tahu saya perlukan duit dan pinjamkan.
Kembalikan kepada dia dan ucapkan terima kasih.
Dan, pastikan awak sudah cukup bersedia.
Sekalipun saya berhenti kerja, awak akan masih jadi...
Ini sebuah lagu oleh Cho PD.
"Kawan saya".
Hore!
Bukankah ini tempat yang bagus untuk keluar bersama?
Di sini tempat yang bagus untuk menandatangani dokumen.
Jika saya turunkan tandatangan,
bagaimana awak akan membalas budi saya?
Setahu saya, awak tidak perlu apa-apa daripada saya...
kerana awak sudah ada semua yang awak perlukan.
Saya mungkin ada semua yang saya perlukan,
tapi saya tidak pernah terima apa-apa daripada awak.
Kalau begitu, bagaimana kalau saya belanja awak makan?
100,000 saham untuk sekali makan?
Bolehlah juga.
Seperti awak sedia maklum, saya sangat suka rundingan...
yang tidak menguntungkan.
Apa pun,
awak minta saya menandatangani dokumen ini...
kerana awak menentang...
pemecatan Do Min Ik?
Awak tidak percayakan saya?
Saya cuma tidak percayakan diri saya.
Kadang kala saya buat keputusan yang salah disebabkan lelaki.
Dan, sudah 12 kali berlaku.
Jika berkaitan itu, jangan risau.
Saya belum pernah membuat perkiraan yang salah...
disebabkan wanita.
Oh Tuhan.
Saya rasa saya lupa tandatangan saya.
Seperti ini.
Bila kita akan makan bersama?
Saya tidak selesa jika saya bayar dahulu.
Tolong kosongkan jadual awak esok.
Saya akan belanja awak makan selepas mesyuarat pemegang saham tamat.
Ya.
Saya sudah periksa fail dan semuanya okey.
Tidak, awak tidak perlu datang.
Saya akan letak di tempat yang awak beritahu saya.
(Media Dua, Pengarah Gi Dae Ju)
Saya...
mengantuk sekarang ini.
Saya...
tidur sekarang ini.
Saya sudah terlelap.
Tidak guna!
Kenapa saya tidak boleh tidur?
Pengarah Do.
Mereka beri kita dua pasang selipar setiap hari.
Saya akan pakai selipar baru selang sehari.
Jadi, awak tidak kisah kalau saya ambil yang tidak dipakai?
Terima kasih.
Saya habiskan terlalu banyak masa dengannya.
Memang betul saya suka bufet hotel lebih daripada diri sendiri.
Tapi, saya tidak boleh biarkan awak makan bufet hotel...
setiap hari.
Saya akan masak makanan yang akan mengenyangkan awak...
sekurang-kurangnya sekali sehari.
Pada mulanya,
saya terfikir yang dia terlalu banyak cakap.
(Bos)
Helo?
Awak sudah tidur?
Ya.
Saya tidur.
Awak tentu anggap saya seperti kawan selepas dua minggu bersama saya.
Bukankah saya suruh awak telefon saya apabila awak sampai rumah?
Maafkan saya.
Saya sampai rumah dengan selamat.
Jadi, selamat tinggal.
Saya tidak dapat tidur sekarang disebabkan mesyuarat pemegang saham.
Tapi, nampaknya setiausaha saya dapat tidur lena.
Adakah itu sikap yang patut ditunjukkan...
walhal awak janji mahu membantu saya jadi presiden?
Awak tidak menghormati bos awak.
Dan, awak sudah lupa tugas sebagai setiausaha.
Awak memberontak?
"Memberontak"?
Awak yang suruh saya balik.
Dan, saya pula disalahkan kerana awak tidak dapat tidur?
Kenapa tidak teruskan dan salahkan saya kerana ketakcernaan awak?
Saya tidak mengalami sembelit. Jijiklah awak ini.
Saya boleh tahu selepas beberapa hari bersama awak.
Awak sentiasa mengepam tandas tiga kali.
Jika awak bawa telefon bimbit, awak dalam tandas selama 30 minit.
Saya sangat penat...
bukan kerana bekerja terlalu kuat tapi disebabkan bau yang busuk.
Bukan saya yang...
meninggalkan bau busuk itu.
Itu bau yang keluar dari paip hotel.
Beginilah, saya sangat...
terhutang budi kepada awak.
Jadi, saya akan diam sahaja.
Tapi, tergamak awak telefon saya pada waktu begini?
Awak sudah mungkir kontrak.
Sebaik sahaja mesyuarat pemegang saham tamat,
saya akan ambil cuti dan matikan telefon bimbit saya.
Saya akan minum soju dan makan kepah gril di satu tempat yang menarik.
Tapi, sekarang ini,
saya terasa seperti saya akan kecewa...
- jika dia terus diam... - Pengarah Do?
- dan tidak mendengar suaranya lagi. - Helo?
- Walau di mana dia berada, - Helo?
- Hei! - tempatnya...
- sentiasa di syurga. - Pengarah Do?
(Pada hari mesyuarat pemegang saham Rangkaian TnT diadakan.)
Cakaplah sesuatu.
Awak sudah makan?
Ya. Saya makan masakan awak.
Bagus.
Oh Tuhan,
awak perlu letak sesuatu di muka awak.
Apa?
Kulit awak mengelupas.
Jangan gementar.
Awak pun kenal bos awak.
Saya sempurna meskipun menghidap prosopagnosia.
Jadi, awak tidak perlu gementar.
Apa awak cakap ini?
Awak sudah pun dengar.
Surat kuasa wakil ditarik balik.
Belum pun 24 jam. Kenapa awak ubah fikiran?
Pernahkah saya beritahu awak?
Cita-cita saya lebih tinggi daripada yang awak sangkakan.
Pergilah dahulu.
Saya berharap tidak berjumpa awak di sini.
Janganlah berkata-kata manis seperti itu.
Saya seorang yang sangat positif,
jadi pada saya, kedengaran seperti awak mahu jumpa saya di tempat lain.
Jika awak datang jumpa saya, kita boleh ke tempat lain sekarang.
Saya datang ke sini untuk jumpa isteri awak, bukan awak.
Seperti yang awak tahu, saya tidak cukup naif...
untuk diperdayakan...
hanya kerana saya mula menyukai seseorang.
Encik Gi Dae Ju.
Siapa dua lelaki yang selekeh ini?
Saya sudah minta awak tidak datang ke tempat kerja saya.
Bukannya kami datang ke sini tanpa sebab.
Kami sudah periksa beberapa dokumen...
dan kami rasa awak mungkin...
akan lari ke luar negara.
Awak pinjam duit daripada lintah darat?
Maafkan saya, tapi boleh awak masuk dahulu?
Telefon saya bila-bila masa jika awak berdepan masalah.
Saya menyediakan pinjaman untuk orang biasa.
Pinjaman Veronica.
- Oh Tuhan. - Menjengkelkan betul.
Awak mahu kita berbual di sini atau pergi ke balai polis?
Mesyuarat pemegang saham Rangkaian TnT akan bermula sebentar lagi.
Saya akan pergi ke balai polis selepas mesyuarat.
Walau apa pun,
saya perlu tunggu hingga selesai.
Kami akan tunggu di luar.
Lembaga pengarah percaya keganasan...
di tempat kerja ialah tindakan tidak bertanggungjawab...
yang menggalakkan penyalahgunaan kuasa...
dan menjejaskan semangat pekerja.
Jangan gementar, Gal Hee.
Pengarah Do kata dia okey.
Itu agenda untuk mesyuarat pemegang saham hari ini.
Tuan.
Ya, sila teruskan.
Saya mahu dengar pendirian Pengarah Do berkenaan perkara ini.
Saya sokong usul itu.
Apa dia buat di sini?
Cik.
Gembira berjumpa awak di sini.
Bagaimana awak...
- Park Ok Soon... - Berhenti.
Berani awak panggil nama sebenar saya?
Saya akan tukar nama saya.
Tidak.
Jika dia lihat...
Lihat siapa?
Begini...
saya tahu ini mungkin kedengaran pelik,
tapi jika awak datang hanya untuk melihat,
boleh awak pergi?
Bagi awak, ia mungkin sesuatu yang menyeronokkan untuk dilihat.
Tapi, nyawa saya menjadi taruhan.
Itu memang kedengaran pelik dan saya tidak mahu pergi.
Saya tidak tahu jumlah saham yang awak ada.
Sama ada awak mahu membantu bos awak,
atau awak mahu menjatuhkan bos awak.
Walau apa pun niat awak, awak fikir awak ada undi yang cukup?
Saya, sebaliknya,
boleh hapuskan atau selamatkan dia...
dengan satu jari sahaja.
Saya boleh patahkan dan cekik lehernya.
Saya boleh buat apa sahaja yang saya mahu.
Bagaimana jika awak?
Awak masih mahu saya pergi?
Seperti yang dicadangkan oleh pemegang saham,
kita akan dengar pendirian Pengarah Do Min Ik.
Patutkah saya pergi?
Tolong jangan letak jawatan, tuan.
Jangan berputus asa.
Teruslah berusaha sehingga awak jadi presiden.
Saya akan bantu awak.
Tidak. Jangan pergi.
Duduklah di sini.
Saya hampir terlepas perkara yang menyeronokkan.
Tidak mengapa, Gal Hee.
Percayakan dia dan fokus pada dia.
Sekalipun mereka bertembung, tiada apa-apa akan berlaku.
Dia bukannya nampak wajah orang.
(Semoga berjaya.)
Saya boleh nampak wajah orang.
Ibu.
Dae Ju.
Pak cik.
Setiausaha Jeong.
Siapakah wanita itu?
Apa awak buat?
Duduklah kalau awak tidak mahu bercakap apa-apa.
Oh, okey.
(Mesyuarat Pemegang Saham Luar Biasa Rangkaian TnT)
Awak yang terbaik. Semoga berjaya.
Pertama sekali,
saya memohon maaf kerana menyebabkan...
kerisauan pada pemegang saham akibat kejadian yang tidak disangka.
Saya percaya saya layak dikritik kerana sikap cuai saya...
sebagai seorang eksekutif syarikat.
Tapi, saya boleh beritahu satu perkara tanpa segan silu.
Ini bukan keganasan yang disebabkan penyalahgunaan kuasa...
dan saya, Do Min Ik,
tidak dijatuhkan hukuman...
disebabkan kejadian itu.
Apa yang awak mengarut ini?
Siapa dia?
Bukankah dia setiausaha Pengarah Do?
Kenapa dia cuba serang bosnya?
Biar saya serang awak.
Awak hilang akal? Awak patut melindungi saya,
Bukan menyerang saya. Kenapa pula awak mahu serang saya?
Saya perlu serang awak dahulu untuk selamatkan awak.
Mereka ibarat buruk gagak yang menyamar sebagai bangau...
dan memanggil si bangau sebagai gagak.
Bagaimana awak mahu ubah keadaan sebegitu?
Saya tidak tahu.
Jadilah burung gagak...
dan berlagak seperti seekor gagak juga.
Barulah kita oleh dedahkan penyamaran mereka.
Kita lihat burung gagak yang sebenar.
Kenapa awak selalu bercakap tentang hukuman?
Awak perlu dijatuhkan hukuman....
untuk merosakkan nama baik sesebuah syarikat?
Terdapat banyak artikel...
yang menyebut tentang penyalahgunaan kuasa awak.
Bukankah itu dikira sebagai pencemaran nama baik juga?
Adakah begitu?
Apa pendapat awak, Pengarah Lee?
Saya?
Itu bergantung cara seseorang menterjemah...
tapi kebelakangan ini,
sangat banyak kejadian berlaku.
Jadi, saya percaya pencemaran nama baik...
patut diterjemah secara umum juga.
Ya!
Kalau begitu, saya mahu awak semua menonton paparan ini.
(Mesyuarat Pemegang Saham Luar Biasa Rangkaian TnT)
Paparan yang awak lihat sekarang ini...
ialah perbualan setiausaha Pengarah Lee muat naik di media sosialnya.
"Saya tidak mahu berlagak tapi saya tidak perlu sebarang ubat."
"Setiausaha Lee, awak ialah penghibur peribadi saya."
- Tidak guna. - "Boleh awak..."
"datang ke hotel saya sekejap?"
Oh Tuhan.
Apa itu?
Mari kita tonton video seterusnya.
Video ini juga disiar di berita baru-baru ini.
Video seseorang yang salah guna kuasa di tempat letak kereta.
Lelaki itu campak sampah ke arah pengawal keselamatan...
kerana lambat mengangkat palang pagar.
Kenapa banyak sangat sampah dalam keretanya?
Mari zum dekat.
Oh tidak.
Itu Pengarah Woo.
Video ini sangat terkenal...
Saya pasti semua orang yang berada di sini pernah menonton.
Walaupun jabatan perhubungan awak berhabis...
lebih 10,000 dolar untuk memadam video ini,
ia tetap boleh didapati di Internet.
Ia dipanggil...
"Video lelaki tua Rangkaian TnT yang tidak waras".
Saya pengarah syarikat ini!
Oh Tuhan. Matikan sekarang!
Oh Tuhan!
Ini memalukan.
Saya menyediakan lagi dua video berkaitan pengarah lain.
Disebabkan masalah bekalan kuasa elektrik,
saya terpaksa tamatkan tayangan video ini.
Tidak guna. Itu seronok untuk ditonton.
Dia memang bagus.
Awak kata pencemaran nama baik perlu...
diterjemah secara umum pada masa kini.
Berkenaan pendapat Pengarah Lee, saya mahu kata,
"Saya berpendapat yang sama."
Mesyuarat pemegang saham menyeronokkan kerana drama ini.
Siapa tulis senario ini? Awakkah?
Kita masih ada satu lagi.
Walaupun mereka beberapa kali menjejas nama baik syarikat,
mereka langsung tidak memohon maaf kepada pemegang saham.
Mereka berdiam diri sahaja.
Hari ini,
saya mahu memohon maaf kepada semua orang...
bagi pihak semua pengarah yang berada di sini.
Adakah pengarah lain tidak mahu memohon maaf?
- Mohon maaf! - Mohon maaf!
- Mohon maaf sekarang! - Mari datang ke depan!
- Kenapa tiada sesiapa ke depan? - Cepat!
- Datang ke depan! - Sekarang juga!
Saya mahu setiap orang memohon maaf!
- Awak fikir awak siapa? - Mohon maaf!
Mari kita tamatkan sesi ini...
- dan mula mengundi. - Tunggu!
Apa pula dia mahu buat sekarang?
Cik, ayat seterusnya amat penting.
Saya harus cakap agar Pengarah Do boleh meneruskan ayat seterusnya.
Penulis bukan penentu jalan cerita.
Pendapat penonton perlu diambil kira juga.
Oh Tuhan.
Turunkan tangan awak.
Ya, sila teruskan.
Semua mesyuarat pemegang saham penuh dengan drama.
Saya faham mereka semua...
lebih teruk daripada awak.
Tapi, apa awak mahu buat sebenarnya?
Awak cuba...
menjatuhkan mereka bersama awak?
Saya cuba...
menyelamatkan kami semua.
Saya fikir saya patut dihukum...
kerana menyusahkan masyarakat.
Tapi, daripada saya dipecat,
bolehkah kali beri saya hukuman lain?
Sejak kematian mengejut....
Pengerusi Do Wan Bae pada 2016,
harga saham Rangkaian TnT menurun sebanyak 21 peratus.
Tapi tahun lepas, projek IPTV...
yang diketuai Pengarah Gi Dae Ju dan saya...
telah berjaya menarik ramai pelanggan baru.
Dan, harga saham melebihi 40,000 won.
Kami...
dapat lihat harapan.
Jika awak mahu hukum saya,
hukumlah saya dengan memberi saya kerja.
Saya akan tebus kesalahan saya dengan menaikkan harga saham.
Saya akan buat awak dapat lebih keuntungan.
Saya yakin itu...
hukuman yang selayaknya saya terima.
Dan, itu juga tanggungjawab saya.
Awak akan selamatkan dia, bukan?
Dia seseorang yang memang mengotakan janjinya.
Dia takkan membuat awak menanggung kerugian.
Awak boleh percayakan saya.
Sejak bila awak menyukai dia?
- Apa? - Awak suka bos awak.
Apa awak cakap ini?
Pandangan mata awak tidak menyatakan,
"Tolong selamatkan majikan saya."
Sebaliknya, "Tolong selamatkan teman lelaki saya."
Bukan begitu sebenarnya.
Saya buat begini semata-mata kerana...
saya menghormati bos saya.
Jika itu pandangan untuk seseorang yang awak hormati,
saya pasti awak boleh mencairkan patung Laksamana Lee di Gwanghamun.
Kita tidak boleh lihat reaksi diri sendiri sekalipun melihat di cermin.
Hanya orang lain boleh melihat dengan baik.
Hei, alangkah bagusnya kalau saya boleh...
tunjuk pandangan mata awak tadi kepada seorang pelakon yang teruk.
Inilah pandangan sebenar seseorang yang jatuh cinta.
Siapa awak?
Ini Park Seok Ja. Ibu awak.
Helo, puan.
Adakah ini perjumpaan sekolah? Kenapa awak membuang masa di sini?
Berdiri.
Saya mahu sapa ketua pengarah dan anak lelakinya.
Mari lihat.
Saya rasa saya nampak dia di sini tadi.
Tuan.
Siapa wanita yang duduk di sebelah awak?
Disebabkan soalan wanita itu, saya...
Masuk!
Jeong Gal Hee, apa awak buat ini?
- Apa awak buat? - Saya tahu.
Apa yang saya buat ini?
Awak mahu kita mengundi bersama-sama kerana...
kita sudah habiskan masa bersama selama dua minggu?
Perlukah kita berdua berada dalam petak mengundi yang kecil ini?
Cepatlah mengundi.
Kita perlu pergi ke satu tempat sebenarnya.
Betulkah?
Okey. Mari pergi.
Tunggu.
(Petak Mengundi)
Okey, awak boleh pergi sekarang. Sekarang.
Selamat berkenalan. Saya Veronica Park.
Maafkan saya.
Saya patut ajar dia tentang adab semasa dia kecil.
Tapi, seperti awak sedia maklum,
saya terpaksa bekerja keras demi Rangkaian TnT.
Jadi, saya tidak dapat menghabiskan banyak masa bersamanya dahulu.
Anak perempuan awak berjaya menjadikan Syarikat Seokja...
sebagai syarikat hiburan terbesar di Korea.
Selamat berkenalan. Saya Sim Hae Ra.
Saya dengar hubungan awak dan anak lelaki saya mesra.
Saya?
Jadi, dia beritahu ibunya saya datang.
Ya.
Dia pura-pura yang awak berdua sudah berjumpa.
Ya, betul.
Anak saya ini jarang mahu menghadiri mesyuarat pemegang syarikat.
Tapi, dia sengaja datang hari ini untuk berjumpa anak awak.
Oh Tuhan, betulkah?
Kalau begitu, awak patut menyapa dia.
Ke mana dia pergi?
Ke mana kita mahu pergi?
- Beri saya telefon bimbit awak. - Apa?
Beri saya telefon bimbit awak.
Pengarah Do.
Masuk.
Ke mana kita mahu pergi?
Sekarang waktu kerja.
Awak tidak mahu ikut arah bos awak?
Masuk.
Bagaimana dengan pemegang saham?
Adakah rancangan kita akan berjaya?
Nampaknya beberapa orang berubah fikiran.
Tapi, mereka pemegang saham minoriti.
Pemegang saham utama buat keputusan mereka sebelum datang ke sini.
Yang penting jumlah undi yang kita dapat.
Jadi, jangan terlalu risau.
Masalahnya...
kita tidak dapat meramal pilihan undiannya.
Biar saya faham betul-betul.
Jika saya undi menyokong awak...
di mesyuarat pemegang saham syarikat awak,
awak akan undi saya...
di mesyuarat pemegang saham syarikat saya?
Awak mahu kita saling bekerjasama?
Itu sebenarnya cara saya membalas budi.
Itu yang patut...
saya buat untuk membalas budi seseorang yang bantu saya.
Awak tahu...
saya beli tambahan 80,000 saham Cinepark?
Presiden Park.
Oh Tuhan, Presiden Sim.
Awak perlu buat pilihan yang bijak.
Awak tidak mahu menanggung kerugian dengan berubah fikiran.
Tentulah.
Saya takkan biarkan diri saya buat perkiraan salah...
disebabkan seorang lelaki.
Dua kilometer sebelum anda tiba di destinasi.
Ke mana kita mahu pergi?
Sekurang-kurangnya kembalikan telefon bimbit saya.
Apa awak buat? Jangan sentuh saya.
Awak mahu menculik saya?
Bukankah awak berhajat untuk makan kepah gril dan minum soju...
selepas mesyuarat pemegang saham?
Pengarah Do, memang betul saya rasa...
sangat gementar dan takut untuk menghadiri...
mesyuarat pemegang saham. Tapi, begitu,
saya rasa kita tidak patut tinggalkan mesyuarat sebelum tamat.
Patah balik.
Awak akan bertenang jika saya berkata begini?
Bagaimana kalau kita ada sebab lain untuk meraikan...
selain daripada mesyuarat pemegang saham?
Apakah sebabnya?
Saya boleh nampak wajah orang.
(Mesyuarat Pemegang Saham Luar Biasa Rangkaian TnT)
Saya akan umumkan keputusan undian.
Jumlah saham yang dimiliki pemegang saham...
yang mengundi adalah 125,116,807.
Dan, jumlah saham yang menyokong agenda adalah lima ribu...
Ambil.
Awak mahu saya yang memanggang?
Tentulah. Awak berharap saya yang memanggang?
Saya sudah pun memandu kereta ke sini.
Bukankah awak patut bersyukur?
Nampaknya awak sudah salah faham.
Apabila saya kata saya mahu makan kepah gril,
maknanya saya mahu makan bersama orang yang saya suka,
berlatarbelakangkan bunyi deruan ombak.
Bukannya saya mahu pakai sarung tangan...
dan panggang kepah untuk bos saya seperti orang suruhan.
Ini. Adakah ini boleh buat awak gembira?
Berkenaan pemacu USB saya beritahu awak itu.
Saya cari merata-rata tapi tidak jumpa.
- Awak tidak jumpa? - Tidak.
Saya yakin saya letak dalam laci tapi tiada di situ.
Tapi, nasib baik saya buat salinan dalam komputer riba saya.
Ada dalam sut yang awak pakai pada malam awak diserang.
Jadi, saya risau ia mungkin rosak.
Keputusan sudah patut diumumkan sekarang.
Ini minuman kemenangan.
Jika tidak, anggap ini minuman saguhati.
Dengan ini saya umumkan pemecatan Pengarah Do Min Ik...
(Menyokong: 50,005,500, Menolak: 55,111,307)
(Encik Kepah Gril)
Apa yang awak fikirkan?
Saya terkejut minda manusia boleh jadi begitu rumit...
walaupun ketika melihat pemandangan yang sangat menenangkan.
Bagaimana dengan awak?
Saya cukup gembira dapat datang ke sini bersama awak.
Kepah gril rasa sedap bila setiausaha yang panggang untuk saya.
Mereka kelihatan amat gembira.
Bukankah mereka bergaduh?
Mereka bercinta.
Saya boleh tahu hanya dengan melihat wajahnya.
Kita tidak boleh lihat reaksi diri sendiri sekalipun melihat di cermin.
Hanya orang lain boleh melihat dengan baik.
Betul dia cakap.
Saya boleh melihat dengan baik.
Lihat apa?
Tiada apa-apa.
Apa yang awak mahu beritahu saya tadi?
Awak kata ada sebab lain...
untuk kita raikan selain daripada mesyuarat pemegang saham.
Sebenarnya...
Ia berlaku hanya seketika semasa saya berada di atas pentas.
Sekejap.
(Gi Dae Ju)
Tentu itu keputusan.
Awak patut jawab.
Jawablah panggilan.
Awak di mana?
Hei.
Okey.
Okey, jumpa nanti.
Apa dia kata?
Setiausaha Jeong.
Awak rasa itu burung camar atau angsa liar?
Oh Tuhan. Cepatlah, Pengarah Do.
Apa dia kata?
Minuman yang kita minum tadi...
Minuman kemenangan?
Atau minuman saguhati?
Minuman kemenangan.
Minuman kemenangan?
Pengarah Do, tahniah.
Tahniah.
Syabas, Setiausaha Jeong.
Saya ada hadiah untuk awak.
Sebenarnya, saya mahu beri kepada awak sebelum keputusan diumumkan.
Ini.
Buka but kereta.
But?
Kenapa awak letak hadiah di dalam but?
(Encik Kepah Gril)
Oh Tuhan.
Ada ribuan bunga ros dan jutaan belon?
Saya tidak suka kejutan seperti itu.
Apa? Tiada apa-apa di dalam ini.
Ada. Lihat betul-betul.
Apa yang ada di dalam sana?
Adakah ini?
(Mesyuarat Pemegang Saham Luar Biasa Rangkaian TnT)
Min Ik berjaya mengekalkan jawatan?
Syabas, Min Ik.
(Presiden Sim Hae Yong)
Encik Gi Dae Ju?
Di mana kita akan pergi makan malam?
Saya rasa saya patut balasan untuk 100,000 unit saham saya.
- Maaf, tapi... - Tapi?
Pernahkah saya beritahu awak?
Saya seorang lelaki...
yang lebih teruk daripada yang awak sangka.
Maaf,
tapi saya tidak dapat makan malam bersama awak.
Dia seorang lelaki yang menarik.
Saya memang gementar.
Boleh saya buka sampul surat ini di sini?
Saya suruh awak buka apabila awak di rumah.
Saya memang tidak tahan lagi.
Berapa agaknya?
Berapa?
Bukankah ini duit? Ganjaran berbentuk duit.
Dalam dunia awak, adakah duit satu-satunya benda...
yang boleh diletak dalam sampul surat?
Boleh awak kembangkan minda awak dan fikir lebih mendalam?
Tidak mungkin.
Adakah ini surat tulisan tangan?
Sia-sia sahaja.
Kalau awak mahu kata apa-apa,
hantar sahaja mesej.
Oh Tuhan, buka sahajalah.
Oh Tuhan.
Kontrak?
Saya akan cakap ini sekali sahaja.
Jadi, dengar baik-baik.
Saya pernah ada seorang setiausaha.
Tiga tahun lalu.
Tapi, setiausaha yang paling saya percaya dan ikut...
memperdaya dan mengkhianati saya...
pada saat yang paling kritikal.
Sejak itu, saya bekerja keras.
Dan, saya memutuskan untuk...
tidak mempercayai setiausaha lagi.
Saya tahu...
Saya pecat awak, benci awak,
buli awak dan menyusahkan awak.
Tapi, itu bukan kerana saya bencikan awak.
Saya benci akan setiausaha lama itu.
Dia yang memperdayakan saya.
Bukannya awak yang buat begitu pada saya.
Tapi, saya takut...
awak akan jadi sama seperti dia.
Saya yang berada dalam ketakutan.
Jika saya pernah buat awak sedih,
tolong fahami saya.
Dan, jika awak berminat,
saya mahu awak menandatangani kontrak baru.
Awak tahu?
Saya juga memperdaya awak.
Seperti awak akan lihat...
"Sebaik sahaja penyakit saya pulih, kontrak antara saya dan awak..."
"akan terbatal."
Saya tukar bahagian itu kepada sesuatu yang lebih baik.
(Artikel 1, Syarat Kontrak, Kontrak tamat bila diminta oleh setiausaha.)
"Kontrak akan tamat..."
"apabila diminta oleh setiausaha"?
Pengarah Do.
Apa pendapat awak? Awak tentu sangat teruja, bukan?
Kenapa?
Hanya satu perkara awak mahu daripada saya.
Pekerjaan yang stabil.
Saya tidak perlu melihat untuk percaya.
Saya boleh agak raut wajah awak sekarang.
Demi bos awak yang tidak boleh baca raut wajah awak,
beritahu saya raut wajah awak sekarang ini...
secara terperinci.
Sebenarnya...
Saya...
Saya tersenyum.
Saya tersenyum lebar.
Pipi saya mengembang sampai ke atas.
Tiada lagi kerutan di dahi saya.
Dan,
ada kedutan di sekeliling mata saya.
Disebabkan saya tersenyum lebar.
Kalau...
Bagaimana kalau...
saya juga memperdayakan awak?
Apa?
Bagaimana kalau...
ada sesuatu yang saya tipu awak?
Kalau begitu...
saya takkan dapat...
mempercayai orang sepanjang hayat saya.
Tunggu sebentar.
Helo?
Syabas. Di mana awak?
Saya berada di luar sekarang.
Kami mahu pergi makan malam. Awak patut ikut sekali.
Kami? Siapa?
Awak tidak nampak dia?
Veronica kata dia datang hari ini untuk jumpa awak.
Veronica datang untuk jumpa saya?
Ya. Okey. Jumpa nanti.
Apa patut saya buat?
Awak mahu pergi?
Berapa lama masa yang diambil untuk saya sampai di Seoul?
Adakah jalan sesak?
Jangan pergi.
Apa?
Tolong jangan pergi.
Kenapa?
Saya tidak pasti cara untuk saya mulakan dan jelaskan.
Sama ada ia alasan atau penjelasan, kita buat sahaja kemudian.
Bagaimana jika kita balik ke Seoul sekarang?
Awak memang mahu jumpa dia?
Awak tidak dengar?
Veronica Park datang untuk jumpa saya.
Saya mahu pergi. Saya mahu jumpa dia.
Okey.
Pergilah.
Sebelum saya jelaskan, lebih baik...
awak sendiri lihat.
Baiklah.
Cepatlah.
Kenapa? Awak tidak naik?
Saya tidak mahu balik.
Apa?
Saya perlu hilangkan rasa mabuk.
Awak pergilah dahulu.
Matahari akan terbenam tidak lama lagi.
Bagaimana awak mahu pulang?
Saya letak botol air di tempat duduk penumpang,
minumlah apabila awak dahaga.
Minyak kereta awak hampir habis.
Jadi, pastikan awak isi minyak sebelum memasuki lebuh raya.
Jangan memandu terlalu laju hanya kerana awak mahu cepat.
Dan...
Begini...
Selepas awak berjumpa Veronica Park,
awak mungkin mahu mendengar penjelasan daripada saya.
Ketika itu, telefonlah saya.
Saya akan beritahu awak segala-galanya.
Awak tahu awak berkelakuan pelik sekarang?
Bukankah awak kata awak tidak mabuk kalau minum sebotol soju?
Pergilah sebelum jalan menjadi semakin sesak.
(Kehidupan Rahsia Setiausaha Saya)
Awak akan berjumpa Veronica Park?
Mari pergi putuskan.
Hubungan antara bos awak dan saya.
Awak tidak mahu memperbaharui kontrak dengan saya lagi?
- itu maksud awak? - Ya.
"Ya"? Oh Tuhan!
Setiausaha Jeong.
Bolehkah awak terus berada di sisi saya?